«Να φύγει ο Μητσοτάκης!» Ωραία… Ποιος θα κυβερνήσει όμως;

Το πιο εύκολο σύνθημα της πολιτικής είναι να ζητάς την αποχώρηση του άλλου. Το δύσκολο είναι να πείσεις ότι εσύ μπορείς να κυβερνήσεις καλύτερα.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.

«Να φύγει ο Μητσοτάκης!»

Το ακούμε ξανά και ξανά. Από κόμματα, πολιτικούς, σχολιαστές, επικριτές της κυβέρνησης και από ένα κομμάτι της κοινωνίας που δικαιολογημένα μπορεί να είναι δυσαρεστημένο.

Ας δεχτούμε λοιπόν το αίτημα.

Να φύγει.

Και μετά;

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Γιατί μέχρι σήμερα περισσεύουν εκείνοι που ξέρουν ποιον δεν θέλουν, αλλά λιγοστεύουν επικίνδυνα εκείνοι που μπορούν να εξηγήσουν πειστικά ποιον θέλουν και γιατί.

Και κυρίως, τι ακριβώς θα κάνει την επόμενη ημέρα.

Η αντιπολίτευση δεν είναι κυβερνητικό πρόγραμμα

Το να καταγγέλλεις την κυβέρνηση είναι εύκολο.

Το να εντοπίζεις προβλήματα είναι ακόμη ευκολότερο.

Το να λες «η ακρίβεια πονάει», «η υγεία χρειάζεται αλλαγές», «η κοινωνία δυσκολεύεται», «η κυβέρνηση έκανε λάθη» δεν συνιστά από μόνο του πολιτικό σχέδιο.

Είναι πολιτική κριτική. Και μέχρι εκεί.

Ο πολίτης όμως κάποια στιγμή θα ρωτήσει το αυτονόητο:

«Εσύ τι θα κάνεις;»

Πόσα θα κοστίσει;

Πού θα βρεθούν τα χρήματα;

Πώς θα εφαρμοστεί;

Ποιος θα το υλοποιήσει;

Και, κυρίως:

«Γιατί να σε εμπιστευτώ;»

Εκεί δεν αρκούν τα συνθήματα.

Εκεί χρειάζεται κυβερνητική πρόταση.

Γιατί ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να έχει πολιτικό πλεονέκτημα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους του:

έχει ήδη κυβερνήσει.

Ο πολίτης δεν καλείται να φανταστεί τι μπορεί να κάνει. Έχει μπροστά του έναν απολογισμό.

Μπορεί να τον αξιολογήσει θετικά ή αρνητικά.

Μπορεί να του χρεώσει αστοχίες, καθυστερήσεις και πολιτικές επιλογές που δεν τον έπεισαν.

Αλλά μπορεί ταυτόχρονα να αναγνωρίσει και έργο, μεταρρυθμίσεις, επενδύσεις, ψηφιακό μετασχηματισμό, διεθνή παρουσία, αμυντική ενίσχυση και οικονομικές παρεμβάσεις.

Αυτό είναι το πλεονέκτημα του κυβερνώντος: έχει πραγματικό παρελθόν για να κριθεί.

Οι υπόλοιποι έχουν κυρίως υποσχέσεις για το μέλλον.

Και οι υποσχέσεις, ως γνωστόν, δεν πληρώνουν λογαριασμούς και δεν κυβερνούν χώρες.

«Να φύγει»… αλλά ποιος;

Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον πολιτικό παράδοξο.

Μπορεί κάποιος να πιστεύει ότι ο Μητσοτάκης πρέπει να φύγει.

Σεβαστό.

Αλλά αμέσως μετά έρχεται η κρίσιμη ερώτηση:

Ποιος είναι ο επόμενος;

Και όχι απλώς ποιος θα πάρει περισσότερες ψήφους.

Ποιος μπορεί να σταθεί στο Μέγαρο Μαξίμου;

Ποιος μπορεί να πάρει αποφάσεις όταν η οικονομία πιέζεται;

Ποιος μπορεί να διαπραγματευτεί στην Ευρώπη;

Ποιος μπορεί να διαχειριστεί μια σοβαρή εθνική κρίση;

Ποιος μπορεί να ασκήσει εξωτερική πολιτική χωρίς πειραματισμούς;

Ποιος μπορεί να συγκροτήσει κυβέρνηση με ανθρώπους που ξέρουν να διοικούν;

Και ποιος έχει ένα πρόγραμμα που μπορεί να εφαρμοστεί από την πρώτη ημέρα;

Αυτόν θέλουμε να γνωρίσουμε.

Όχι άλλον έναν πολιτικό που απλώς ξέρει να λέει ότι ο προηγούμενος απέτυχε.

Η Ελλάδα δεν είναι πείραμα

Η χώρα έχει περάσει από περιόδους μεγάλης πολιτικής και οικονομικής αστάθειας.

Οι πολίτες γνωρίζουν πλέον ότι η εύκολη ρητορική μπορεί να ακούγεται ωραία στην αντιπολίτευση, αλλά η διακυβέρνηση είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση.

Γιατί όταν κάθεσαι στην καρέκλα του πρωθυπουργού, δεν υπάρχει το πολυτελές καταφύγιο του «εγώ θα τα έκανα διαφορετικά».

Υπάρχει η ευθύνη.

Υπάρχει ο κρατικός προϋπολογισμός.

Υπάρχουν οι διεθνείς υποχρεώσεις.

Υπάρχουν οι κρίσεις.

Υπάρχουν οι αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν μέσα σε ώρες και όχι μέσα σε τηλεοπτικά πάνελ.

Και τότε φαίνεται ποιος έχει σχέδιο και ποιος είχε απλώς σύνθημα.

Η κάλπη δεν είναι δημοψήφισμα εναντίον του Μητσοτάκη

Ας γίνει κάτι απολύτως ξεκάθαρο.

Στις εκλογές ο πολίτης δεν ψηφίζει μόνο «όχι στον Μητσοτάκη».

Ψηφίζει ποιον θέλει να κυβερνήσει.

Και αυτό είναι πολύ διαφορετικό.

Γιατί μπορείς να είσαι θυμωμένος με την κυβέρνηση και ταυτόχρονα να μην εμπιστεύεσαι αυτούς που θέλουν να την αντικαταστήσουν.

Μπορείς να διαφωνείς με τον πρωθυπουργό και ταυτόχρονα να θεωρείς ότι η εναλλακτική λύση είναι χειρότερη.

Και μπορείς να ζητάς αλλαγές χωρίς να είσαι διατεθειμένος να παραδώσει τη χώρα σε μια πολιτική περιπέτεια.

Αυτό δεν είναι κομματικός φανατισμός. Είναι πολιτική αξιολόγηση.

Το πραγματικό ερώτημα

Ο Μητσοτάκης δεν χρειάζεται προστασία από την κριτική.

Χρειάζεται να κριθεί.

Αλλά ακριβώς το ίδιο πρέπει να συμβεί και με όσους ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού.

Και μάλιστα με τα ίδια, σκληρά κριτήρια.

Ποιος έχει καλύτερο σχέδιο;

Ποιος έχει καλύτερη ομάδα;

Ποιος μπορεί να κυβερνήσει;

Ποιος μπορεί να κρατήσει τη χώρα σταθερή;

Ποιος έχει αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει τις υποσχέσεις σε αποτέλεσμα;

Μέχρι να δοθούν πειστικές απαντήσεις, το σύνθημα «να φύγει ο Μητσοτάκης» παραμένει μισή πολιτική πρόταση.

Γιατί το να ζητάς την έξοδο κάποιου από το Μέγαρο Μαξίμου είναι το εύκολο κομμάτι.

Το δύσκολο είναι να πείσεις τον ελληνικό λαό ότι είσαι εσύ ο κατάλληλος για να μπεις στη θέση του.

Και εκεί, αγαπητοί κύριοι και κυρίες της αντιπολίτευσης, τα μεγάλα λόγια τελειώνουν και αρχίζουν οι εξετάσεις.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς κάποιον που θα φωνάζει πιο δυνατά.

Χρειάζεται κάποιον που θα μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα.

Και μέχρι να εμφανιστεί αυτή η πειστική εναλλακτική, το ερώτημα θα επιστρέφει ξανά και ξανά:

«Να φύγει ο Μητσοτάκης; Εντάξει. Ποιος θα έρθει;»

Η απάντηση, όμως, δεν μπορεί να είναι «οποιοσδήποτε».

________________________________________________________________________________________________________

IsthmosNews.gr – Καθημερινή ενημέρωση με άποψη και επίκεντρο τον δημότη