Από τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου έως τον Μητσοτάκη, τον Φλωράκη και τον Κύρκο – μια εποχή που η πολιτική είχε πρόσωπο, λόγο και προσωπικότητα.
Της Γιάννας Μπεκιάρη
Δημοσιογράφος & Διευθύντρια Σύνταξης - IsthmosNews
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι ένα μεγάλο γεγονός. Ήταν μεγάλο γεγονός και τότε. Ίσως, όμως, να ήταν μεγαλύτερο όταν στο βήμα της ανέβαιναν προσωπικότητες.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μιλτιάδης Έβερτ, ο Κώστας Σημίτης και άλλες πολιτικές φυσιογνωμίες μιας διαφορετικής εποχής.
Όταν τα ονόματα είχαν βάρος
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν ήταν απλώς ένας πρωθυπουργός.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήταν απλώς ένας πολιτικός αρχηγός.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν ήταν απλώς ένας αρχηγός κόμματος.
Ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μιλτιάδης Έβερτ, ο Κώστας Σημίτης και άλλες πολιτικές προσωπικότητες της εποχής τους είχαν κάτι που σήμερα ίσως μας λείπει περισσότερο από ποτέ:
Δεν συμφωνούσαν όλοι με όλους.
Και ευτυχώς.
Η δημοκρατία, άλλωστε, δεν χρειάζεται ομοφωνία. Χρειάζεται διαφορετικές φωνές, καθαρές θέσεις, αντιπαράθεση επιχειρημάτων και ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να υπερασπιστούν τις επιλογές τους.
Εκεί ακριβώς βρισκόταν και η δύναμη μιας μεγάλης πολιτικής προσωπικότητας.
Άνθρωποι που μπορούσες να συμφωνείς ή να διαφωνείς μαζί τους. Όμως τους ξεχώριζες.
Είχαν πολιτικό λόγο, προσωπικότητα, ιδεολογία και αποτύπωμα. Μια ομιλία τους στη ΔΕΘ μπορούσε να γίνει θέμα συζήτησης σε ολόκληρη τη χώρα.
Σήμερα η πολιτική επικοινωνία έχει αλλάξει. Οι κάμερες είναι περισσότερες, τα social media κυριαρχούν και μια φράση μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να γίνει viral.
Όμως άλλο η δημοσιότητα και άλλο η υστεροφημία.
Η ΔΕΘ σήμερα έχει επιχειρηματικότητα, τεχνολογία, επενδύσεις και διεθνή παρουσία. Αυτό που ίσως της λείπει είναι εκείνη η αίσθηση του μεγάλου πολιτικού γεγονότος, όπου ο πολίτης περίμενε να ακούσει μια πραγματική πολιτική πρόταση και όχι απλώς μια επικοινωνιακή ατάκα.
Γιατί τελικά η Ιστορία δεν θυμάται πόσες κάμερες ήταν στραμμένες σε ένα πρόσωπο.
Θυμάται το πρόσωπο.
Και ίσως αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα της σημερινής εποχής:
Έχουμε ακόμη πολιτικές προσωπικότητες που μπορούν να κάνουν ένα μεγάλο γεγονός… ιστορικό;
Γιατί η ΔΕΘ είναι μεγάλο γεγονός.
Ήταν όμως μεγαλύτερη όταν ζούσαν προσωπικότητες.
Η ΔΕΘ χρειάζεται ξανά το «μεγάλο» πολιτικό γεγονός
Η ΔΕΘ δεν χρειάζεται λιγότερη δημοσιότητα.
Χρειάζεται περισσότερη ουσία.
Χρειάζεται πολιτικούς που να μπορούν να σταθούν απέναντι στον πολίτη και να πουν:
Αυτό πιστεύω.
Αυτό προτείνω.
Αυτό μπορώ να κάνω.
Και γι’ αυτό θα κριθώ.
Γιατί τελικά αυτό περιμένει ο πολίτης.
Όχι άλλη μία επικοινωνιακή παράσταση.
Όχι άλλη μία ατάκα σχεδιασμένη για να γίνει τίτλος.
Όχι άλλη μία εικόνα χωρίς περιεχόμενο.
Περιμένει να ακούσει ένα σχέδιο για τη ζωή του.
Για την οικονομία.
Για την εργασία.
Για την υγεία.
Για την παιδεία.
Για την περιφέρεια.
Για την καθημερινότητα.
Και τότε έρχεται η σύγκριση…
Ίσως γι’ αυτό, όταν κοιτάζουμε πίσω, έχουμε την αίσθηση ότι η ΔΕΘ εκείνων των χρόνων ήταν μεγαλύτερη.
Όχι επειδή η έκθεση είχε περισσότερα τετραγωνικά.
Όχι επειδή υπήρχαν περισσότερες κάμερες.
Αλλά επειδή οι άνθρωποι που ανέβαιναν στο βήμα κουβαλούσαν μαζί τους μια ολόκληρη πολιτική εποχή.
Ο Καραμανλής.
Ο Παπανδρέου.
Ο Μητσοτάκης.
Ο Φλωράκης.
Ο Κύρκος.
Ο Έβερτ.
Ο Σημίτης.
Άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους, που όμως είχαν τη δυνατότητα να προκαλέσουν συζήτηση, αντιπαράθεση, συμφωνία ή διαφωνία.
Και αυτό ακριβώς είναι η πολιτική.
Να προκαλείς σκέψη.
Photo Credit: Σαν Σήμερα .gr
———————————————————————————
Καθημερινή Ενημέρωση με Άποψη και Επίκεντρο τον Δημότη
